Θέρος και Αλώνισμα

«Φτάνοντας στο χωράφι με τα ζώα τους, ξεπέζευαν κάτω απ’ την γκορτσιά και κρεμούσαν στα κλαδιά της τη νάκα με το παιδί και το ταγάρι με το φαγητό. Ύστερα κοιτώντας προς τον ουρανό, έκαναν το Σταυρό τους κι άρχιζαν να θερίζουν το σιτάρι απ’ το καρπερό χωράφι, ενώ τα ζωντανά έβοσκαν αμέριμνα. Διαβάστε το υπόλοιπο

divider

Τα «Βύσσινα»

Η μία και μοναδική Βυσσινιά του χωριού μας, βρισκόταν στο Βόρειο μέρος του λαχανόκηπου του Σχολείου, κοντά στα Κουμανέϊκα σπίτια. Την είχαν φυτέψει κάπου στη δεκαετία 1950, δάσκαλοι και μαθητές, ως αντικείμενο διδασκαλίας για το μάθημα της Φυσικής Ιστορίας, που πάντα γίνονταν στην ύπαιθρο.

Κι όμως ολόκληρο το χωριό, περίμενε με αδημονία τα «Βύσσινα». Διαβάστε το υπόλοιπο

divider

O έμπιστος γαιδαράκος

Ξημέρωνε Κυριακή. Ο ήλιος που ΄χε ξαγναντήσει πίσω απ΄την κορυφογραμμή της Ζάβιτσας, λάμπρυνε το μικρό χωριό, λευκαίνοντας τ΄ ασβεστωμένα σπίτια κι ανεβάζοντας ακόμα περισσότερο την χαρούμενη διάθεση των κατοίκων, που είχε προκαλέσει ο χορτάτος ύπνος, ανάμεσα στο νυχτερινό αγέρι της ρεματιάς. Διαβάστε το υπόλοιπο

divider

Τα «λουτρά» του Σχολείου μας

Μία απ΄ τις υποχρεώσεις των μαθητών του Σχολείου μας, που αποδείκνυε τη θαυμαστή Διοικητική οργάνωση και λειτουργία του (όπως και όλων των Σχολείων της εποχής), ήταν και το υποχρεωτικό μπάνιο, που γίνονταν στα τότε σύγχρονα (εξοπλισμένα με τις πρώτες ντουζιέρες) λουτρά του Σχολείου μας. Διαβάστε το υπόλοιπο

divider

Μπακουρέϊκα

Τρία μόλις σπιτάκια, αποτελούσαν την πιο γραφική, ίσως και ομορφότερη συνοικία του χωριού μας. Τα Μπακουρέϊκα.

Και τα τρία χτισμένα ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση, σχεδόν δίπλα το ένα στο άλλο και πολύ κοντά  στο τρεχούμενο νερό της ρεματιάς.

Τα μικρά ξύλινα μπαλκόνια τους, με το συρμάτινο κάγκελο, ακουμπούσαν σχεδόν τις κλάρες απ’ τα πλατάνια και τις σφενδαμιές, Διαβάστε το υπόλοιπο

divider

Σάββας

Οι παλιοί ΑγιαΣοφίτες, τον έφερναν για καιρό (ακόμα και τώρα) ως παράδειγμα: « μοιάζεις σαν το Σάββα » έτσι χαρακτηριστικά έλεγαν.

Ορμώμενος από την περιοχή της Αργολίδος, όπου και η καταγωγή του, έφτανε στο χωριό μας, Διαβάστε το υπόλοιπο

divider

Οι Ήρωες της επανάστασης του 1821

Ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία διακόσμησης της αίθουσας του Σχολείου μας, κατά τις αλησμόνητες εκείνες εορτές της Εθνικής Επετείου της 25ης Μαρτίου 1821, ήταν και οι πίνακες που απεικονίζουν τους ήρωες της επανάστασης του 1821.

Οι παραπάνω πίνακες, έχουν τη δική τους ιστορία και αυτή αναγράφεται στο οπίσθιο μέρος, ενός εκάστου εξ΄αυτών. Διαβάστε το υπόλοιπο

divider

Κυριάκος Μπακούρης.

Ήταν γιος του Γιαννάκου και της Αγγελικής.

Ο πατέρας του είχε το παρωνύμιο Κυριαζάκος, κι ήταν ανάπηρος, με  το ένα πόδι ξύλινο. Τη μάνα του τη σφάξανε οι αντάρτες.

Μοναχοπαίδι και καλοαναθρεμμένος απ’ τους γονείς του. Κατείχε ανωτέρου επιπέδου μορφωτικό επίπεδο για την εποχή, το οποίο δυστυχώς δεν εκμεταλλεύτηκε για να ζήσει καλύτερα, όλα τα στάδια της ζωής του, ιδίως το τελευταίο. Αυτό ήταν και το παράπονο που τον βασάνιζε. Και το έλεγε συνεχώς, μέχρι το θάνατό του. Διαβάστε το υπόλοιπο

divider

Τα «Γύφτικα» της ΑγιαΣοφιάς

Το απόμακρο αγκομαχητό της μηχανής του τρένου, που λιγόστευε, όσο αυτό απομακρύνονταν στο σκοτάδι, τάραξε για λίγο τη σιγαλιά του μικρού χωριού. Μόνο για λίγο όμως. Ύστερα έδωσε πάλι τόπο στο φυσικό μουρμούρισμα της νύχτας. Το ήρεμο κελάρυσμα των νερών του ποταμιού και το ελαφρό φύσημα του αέρα, που έκανε τους ίσκιους των δένδρων να μετακινούνται γρήγορα, σα φαντάσματα, μέσα στο φεγγαρόφωτο της νύχτας.

Ώρα 3.00. Νεκρική σιγή στο μικρό χωριό….. Έτσι τουλάχιστον φαίνεται………

Μοναχά σαν πέρναγες έξω απ΄του γεροΜπέρκου το «γύφτικο» Διαβάστε το υπόλοιπο

divider

Πέρα Σιαβελιάνικα.

Έρημο παραμένει, χρόνια τώρα, το σπιτάκι στα Πέρα Σιαβελιάνικα, που έμενε ο γερο Βαγγέλης ο Χασάπης. Έρημο και σιωπηλό, αφού οι φωνές των παιδιών, έπαψαν ν΄ ακούγονται προ πολλού….., Διαβάστε το υπόλοιπο

divider