Οδεύοντας προς την Εθνική επέτειο.

« Πυρετώδεις είναι, εδώ και μέρες, οι προετοιμασίες στο Σχολειό μας για τον εορτασμό της Εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1821.

Πρώτοι απ΄ όλους, «επιστρατεύτηκαν»  από το δάσκαλο, οι αρχιτεχνίτες του τόπου μας, οι οποίοι έβαλαν όλη τους την τέχνη, για να εγκαταστήσουν το προκατασκευασμένο Ηρώο στο προαύλιο του Σχολείου μας και να κατασκευάσουν την ξύλινη θεατρική σκηνή με κάθε λεπτομέρεια και τελειότητα που απαιτείται. Εκεί που οι μαθητές θα απαγγείλουν τα ποιήματα και θα λάβουν χώρα τα θεατρικά δρώμενα, κάτω από το «βλέμμα» των ηρώων της επανάστασης του 1821.

Ο δάσκαλος έχει αναθέσει ποιήματα και διαλόγους στους μαθητές, σχεδόν ένα μήνα πριν, ενώ σε καθημερινή βάση, δίνουν και παίρνουν οι πρόβες επί σκηνής… 

Μάλιστα, για να είναι πιο πειστικές οι παραστάσεις, βγήκαν από τα σεντούκια ιστορικά κειμήλια από την εποχή του 1821. Παλιά γιαταγάνια, εμπροσθογεμή, κουμπούρες, ως και φουστανέλες ακόμα, που κατείχαν ορισμένοι γονείς από πάππου προς πάππου και φυλούσαν ως κόρη οφθαλμού.

Το βράδυ της παραμονής της Εθνικής εορτής, οι μαθητές μαζί με το δάσκαλο, θα εκτελέσουν λαμπαδηδρομίες στα σοκάκια του χωριού. Ήδη ετοιμάζονται τα καλάμια, με τα δεμένα τενεκεδάκια στην κορυφή τους, γεμάτα εμποτισμένο ύφασμα με πετρέλαιο.

Το πρωί της επομένης, θα κατηφορίσουν με ρυθμικό βηματισμό προς την Εκκλησιά, απαγγέλλοντας εμβατήρια, καθηλώνοντας τους παρευρισκόμενους στο διάβα τους, κι επιβάλλοντάς τους τη διακοπή τυχόν συζητήσεων και την τήρηση της στάσης της προσοχής.

Κι ύστερα η Εκκλησιά θα αστράψει από φουστανελάδες και πολύχρωμες Αμαλίες.

Οι μανάδες θα καμαρώνουν κρυφοκοιτάζοντας τα βλαστάρια τους, σπεύδοντας που και που για να ισιώσουν την πτυχή κάποιας φουστανέλας, ή την πλεξίδα κάτω από το σκούφο κάποιας Αμαλίας, επιδεικνύοντας ταυτοχρόνως, η καθεμιά, το καμάρι της για το δικό της το παιδί.

Ο δάσκαλος, υπό το νηφάλιο και  γελαστό βλέμμα του Ιερέα, θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας, με σκοπό να ανυψώσει το εθνικό και πατριωτικό φρόνημα, γονέων και μαθητών, αποσπώντας, μετά το πέρας, δεκάδες χειροκροτήματα προσκυνητών, που έλαμπαν από χαρά, εξαιτίας τούτης της ανείπωτης κοσμοσυρροής.

Το μέλλον του χωριού μας προβλέπεται λαμπρό. Τόσα παιδιά, τόσα χαμόγελα, τόσα αισιόδοξα πρόσωπα, τόσες ελπίδες, τόσα όνειρα …

Κι ύστερα όλοι στο Σχολείο. Ποιήματα, θεατρικοί διάλογοι, δάκρυα, αγκαλιές, χειροκροτήματα …»

……………………………………………………………………………………………….

Τριάντα έξι (36) χρόνια πέρασαν από τότε που έκλεισε οριστικά το Δημοτικό μας Σχολείο.

Τριάντα έξι (36) ολόκληρα χρόνια εξακολουθούν οι αναμνήσεις να στοιχειώνουν στο μυαλό και στην ψυχή των λιγοστών συγχωριανών μας, ειδικά τούτες τις ημέρες.

Αλλά και να προβληματίζουν συνάμα, για το πώς θα εξομαλυνθεί – αν όχι αναστραφεί – η κατάσταση, έτσι ώστε οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα να πάψουν να στοιχειώνουν, αλλά να συντροφεύουν το μυαλό μας.

Χρόνια Πολλά. Ζήτω το Αθάνατο 1821.

A

B

Γ

Ε

ΣΤ

Δ

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Ιστορικά. Βάλτε στα αγαπημένα σας αυτόν τον σύνδεσμο.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*
*
Ιστοσελίδα

Εισάγετε το αποτέλεσμα της πράξης παρακάτω, αποδείτε ότι δεν είστε ρομπότ *