Αγία Σοφία Blog

Καλοκαίρι στις αυλές, στα σπίτια μας, στις γειτονιές. Ήλιος, φως, φύση καταπράσινη, φωνές παιδιών, επισκέπτες, απόλυτη αίσθηση ελευθερίας και ξενοιασιάς.

Μετά την κατάκτηση του «βουνού», μπορείς πλέον ν’ απολαύσεις τη «θέα». Αυτός ο γενικός κανόνας της ζωής, που προϋποθέτει σωματική και κυρίως ψυχική αντοχή, εφαρμόστηκε κυριολεκτικώς από δύο ανθρώπους του Συλλόγου μας, όταν αυτοί προσφάτως σκαρφάλωσαν στη Ροϊνά, στη βόρεια βουνοκορφή, αντικριστά του χωριού μας, η οποία αποτελεί τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή του Παρθενίου όρους, μετά…

Άργησε, αλλά τελικά … ήλθε. Σε θαμπώνει με την ομορφιά της και σου «μιλά» μόνο με το καθάριο, ανυπόκριτο βλέμμα της, χωρίς πολλά λόγια και παιδεμούς. Σε γεμίζει με αισιοδοξία, ελπίδα και ψυχική ανάταση. Η Άνοιξη εδώ και κάτι μέρες, ήλθε στο χωριό μας και κανείς δεν μπορεί ν΄ αντισταθεί στις πρωτόγνωρες προκλήσεις της.

Παγκόσμια ημέρα της γης σήμερα και αποφασίσαμε να ασχοληθούμε, με έναν, όχι και τόσο συμπαθή, φτερωτό μας φίλο. Έναν απ΄ αυτούς που κατοικούν στον τόπο μας. Την κίσσα.

Μπορεί το Καλοκαίρι με το «βουητό του», τους επισκέπτες του, τα παρατεταμένα νυχτέρια και τις άλλες χάρες του, να αποτελεί πλέον παρελθόν, ωστόσο όμως ο καλός Θεός δεν ξεχνά το όμορφο χωριό μας. Ως αντιστάθμισμα ήρθε το Φθινόπωρο, κι η φύση γέμισε από δεκάδες χρώματα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Κίτρινο, κόκκινο, καφέ, πορτοκαλί…

Λιγότερο ποθητό εφέτος, συγκριτικά με άλλες χρονιές, ήταν το καλοκαιράκι που συνήθως επικρατεί τις μέρες της εορτής του Αγίου Δημητρίου. Οι υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες και η παρατεταμένη ανομβρία που επικρατούν από καιρό, το «εξαφάνισαν».

Εικόνες απ΄ την ιστορία της παλιάς ΑγιαΣοφιάς, εκτυλίσσονταν μπροστά μας, κατά τη διάνοιξη ενός ακόμα μονοπατιού για πεζοπορία, που πραγματοποιήσαμε προσφάτως με πρωτοβουλία του Πολιτιστικού μας Συλλόγου, με σκοπό την ανάδειξη του φυσικού μας πλούτου, την αναψυχή των περιπατητών, αλλά και τη διατήρηση της ιστορίας του τόπου μας.

Άργησε, αλλά τελικά … ήλθε. Σε θαμπώνει με την ομορφιά της και σου «μιλά», μόνο με το καθάριο, ανυπόκριτο βλέμμα της, χωρίς πολλά λόγια και παιδεμούς. Σε γεμίζει με αισιοδοξία, ελπίδα και ψυχική ανάταση. Η Άνοιξη εδώ και κάτι μέρες, ήλθε στο χωριό μας

Εκεί που κάποτε  χτυπούσε η καρδιά του χωριού, εκεί που οι φωνές τα γέλια και η βουή των μαθητών, έσειαν από άκρη σε άκρη όλο το χωριό, γεμίζοντας με αισιοδοξία και όνειρα τους κατοίκους, εκεί σε αυτό το μέρος, σήμερα επικρατεί απόλυτη σιωπή.

«εβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν, ουδέ θερίζουσιν, ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά, ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών;» Κατά Ματθαίον στ΄26 Μια Παπαδίτσα, ή Καλόγερος, ή και Στεφανίδα όπως αποκαλείται στη ντοπιολαλιά μας, τις τελευταίες ημέρες συχνάζει στο Κοιμητήριο του χωριού, άλλοτε τιτιβίζοντας κι άλλοτε…