Άργησε, αλλά τελικά … ήλθε. Σε θαμπώνει με την ομορφιά της και σου «μιλά», μόνο με το καθάριο, ανυπόκριτο βλέμμα της, χωρίς πολλά λόγια και παιδεμούς. Σε γεμίζει με αισιοδοξία, ελπίδα και ψυχική ανάταση. Η Άνοιξη εδώ και κάτι μέρες, ήλθε στο χωριό μας

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού, εκτιμώντας το φυσικό πλούτο του τόπου μας, δίνει μεγάλη έμφαση στην αξία των πεζοπορικών μονοπατιών, στις διαδρομές μέσα στο δάσος και στα λοιπά αξιοθέατα του τόπου μας. Τα παραπάνω στοιχεία συμβάλουν στην εξυπηρέτηση της δασικής αναψυχής, στην αύξηση των επισκεπτών και προπάντων στη διατήρηση της καλής ψυχοσωματικής υγείας των περιπατητών.

Παρασκευή της Διακαινησίμου σήμερα (3 Mαίου) και εορτή της Ζωοδόχου Πηγής. Την παραπάνω εορτή, τίμησαν με την παρουσία τους στο εξωκλήσι των Αγίων Αναργύρων οι  ΑγιαΣοφίτες, συμβάλλοντας ταυτοχρόνως στην διατήρηση της παράδοση του τόπου μας, που θέλει την ημέρα αυτή, να γίνεται από δεκάδων ετών ένα μικρό πανηγυράκι, μια μικρή σύναξη των κατοίκων, σε αυτή,…

Κάτω από ένα γλυκό Ανοιξιάτικο ήλιο και με ικανοποιητική θερμοκρασία, που επικράτησε καθόλη τη διάρκεια της ημέρας, γιορτάστηκε το Πάσχα φέτος στο χωριό μας.

Έντονη συγκινησιακή ατμόσφαιρα, με πληθώρα συναισθημάτων επικράτησαν στον ενοριακό μας ναό, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, κατά την ψαλμωδία των εγκωμίων του Επιταφίου Θρήνου, αλλά και κατά την περιφορά, που έγινε γύρω από τον Ιερό Ναό.

« Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασιν την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις….» Οδεύοντας προς Πάσχα, σήμερα το βράδυ Μ. Πέμπτης,

Ο εκπρόσωπος της Τοπικής μας Κοινότητας, ο Εφημέριος του χωριού μας και ο Πρόεδρος με τα μέλη του Δ. Σ. του Πολιτιστικού μας Συλλόγου, εύχονται σε όλους τους απανταχού ευρισκόμενους ΑγιαΣοφίτες, Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση.

« Ιδού ο Νυμφίος έρχεται, εν τω μέσω της νυκτός….» Με τον παραπάνω και άλλους θεσπέσιους ύμνους της εκκλησίας μας, συνεχίζεται η Εβδομάδα των Παθών στον, στολισμένο με κλάδους βαΐων, Ι. Ν. του χωριού μας, μέσα σε μια έντονη κατανυκτική ατμόσφαιρα, η οποία εντείνεται από τις αναμνήσεις των περισσότερων από  κάποιες νοσταλγικές  Μεγαλοβδομάδες της ζωής τους.

Εκεί που κάποτε  χτυπούσε η καρδιά του χωριού, εκεί που οι φωνές τα γέλια και η βουή των μαθητών, έσειαν από άκρη σε άκρη όλο το χωριό, γεμίζοντας με αισιοδοξία και όνειρα τους κατοίκους, εκεί σε αυτό το μέρος, σήμερα επικρατεί απόλυτη σιωπή.

«εβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν, ουδέ θερίζουσιν, ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά, ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών;» Κατά Ματθαίον στ΄26 Μια Παπαδίτσα, ή Καλόγερος, ή και Στεφανίδα όπως αποκαλείται στη ντοπιολαλιά μας, τις τελευταίες ημέρες συχνάζει στο Κοιμητήριο του χωριού, άλλοτε τιτιβίζοντας κι άλλοτε…