« Πυρετώδεις είναι, εδώ και μέρες, οι προετοιμασίες στο Σχολειό μας για τον εορτασμό της Εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1821.

Με λιγοστούς προσκυνητές, ευρισκόμενους σε περιβάλλοντα χώρο, κυρίως με αυτούς που διακατέχονται από τη φλόγα της Θρησκευτικής και Ιστορικής παράδοσης του τόπου μας, τελέστηκαν την 19η  Μαρτίου, οι Α΄ Χαιρετισμοί στον Ιερό Ναό του χωριού μας. Παραμονή επίσης και του ΨυχοΣάββατου.

Λένε οι, περί της διερεύνησης της ψυχής, επιστήμονες, ότι εάν χάσεις ένα αγαθό, τότε μόνο εκτιμάς την αξία του, σε όλες τις διαστάσεις. Αυτό το ιατρικό συμπέρασμα, είναι σίγουρα το πρώτο και κύριο όφελος, μετά τα οδυνηρά αποτελέσματα της πανδημίας, που βασανίζει τον τόπο μας για περίπου ένα χρόνο !

Για πολλούς, ήταν πιο αγαπητές κι απ΄ τους ίδιους τους γονείς. Ήταν κάποτε ο στύλος του σπιτιού και της οικογένειας.

Oυδεμία πληκτική διάθεση, φαίνεται να ταλαιπωρεί  τους  κατοίκους του χωριού μας,  μετά και από τον περιορισμό στις κινήσεις, που επέβαλε προσφάτως η Πολιτεία, ως ένα από τα εφαρμόσιμα μέτρα για την καταπολέμηση του κορονοϊού.

Απεβίωσε στην Αθήνα  την 22 Φεβρουαρίου 2021,  μετά από ασθένεια, ο Μαρίνος Κουλούρης του Γεωργίου και της Γεωργίας, ετών 64.

Σαν πήγε στην Αμερική, εγύριζε ο νους του πίσω, καθημερινή και Κυριακή Σαν άρχιζε να γράψει γράμμα, – «καλή μου μάνα κι αδελφή …» – εκεί τον έπιανε το κλάμα.

Με το που μίσιασε ο Φλεβάρης, έδειξε τελικά τα “δόντια του” στις ανεμώνες, τα ζουμπούλια και τις ανθισμένες αμυγδαλιές, λες και θύμωσε μαζί τους που βιάστηκαν να τον αγνοήσουν και να προμηνύσουν τον ερχομό της Άνοιξης.

To διήγημα – χρονογράφημα που ακολουθεί, γράφηκε από τον ΑγιαΣοφίτη δάσκαλο Παναγιώτη Καραζάνο του Γεωργίου (αδελφό του Επιθεωρητή), πριν από εκατό (100) περίπου χρόνια. Πρωταγωνιστής στο κατωτέρω διήγημα, είναι ο Γεώργιος Καραζάνος (μπάρμπα Γιώργης), πατέρας του συγγραφέα.

Φύτρωσαν πριν από λίγες ημέρες, σε προσηλιακό κι απάνεμο χωράφι, πλάι σε μια μικρή αγριελιά, πάνω απ΄ τον παλιό Σημαδέικο μύλο, δίπλα στα Μπακουρέικα σπίτια, κάτω απ΄ το ερειπωμένο σπίτι του «Κυριάκου». Μαζί με αρκετές  άλλες γύρω τους, στολίζουν την πλάση του Θεού και προκαλούν ευφορία στους λιγοστούς περιπατητές.